... GokuMarket| gokumarket

LRG RUBY Co Q10 plus

L-Arginina Q10 Plus jest produktem L-Argininy, który łączy w sobie dobroczynne witaminy-czynniki, które
maksymalizują skuteczność jej wchłaniania i odżywiania, takie jak co-enzym Q10, resveratrol, likopen.
Instrukcja użycia: 1 opakowanie zmieszać z zimną wodą (200cc) Rano / Wieczór
Właściwości LRG Ruby
1. Chroni przed chorobą wieńcową serca. Pomaga dbać o ciśnienie krwi i zapobiega tworzenia się blaszki
miażdżycowej (przyczyna zakrzepu krwi). Zmniejsza ryzyko zawału serca i leczy chore żyły z zakrzepów.
2. Pozwala organizmowi na tworzenie tlenku azotu, który zwiększa elastyczność naczyń krwionośnych w celu
utrzymania poziomu ciśnienia krwi. Chroni Cię przed wysokim ciśnieniem krwi i chorobami wieńcowymi.
Pomaga zregenerować naczynia krwionośne i płuca (w przypadku ciężkiego palacza).
3. Hamuje niszczące/podstępne działanie komórek rakowych. Doskonałe zastosowanie w walce z wszystkimi
nowotworami w początkowej fazie rozwoju.
4. Bezpośrednio pobudza produkcję hormonów wzrostu. Posiada mocne działanie anti-age oraz pomaga
stymulować komunikację pomiędzy mózgiem a układem nerwowym, co prowadzi do polepszenia
pamięci i złagodzenia stanu choroby Alzheimera.
5. Usprawnia układ odpornościowy. Wzmacnia organizm w walce z alergiami, wspomaga pracę płuc i zwiększa
odporność na bakterie.
6. Pomaga kontrolować poziom insuliny w trzustce. Jest doskonałą kuracją dla cukrzyków i zmniejsza ryzyko
powikłań.
7. Obniża wysokie ciśnienie krwi u kobiet w ciąży, co pomaga w walce z toksemią (rzucawką poporodową).
8. Zmniejsza wysoką kwasowość żołądka oraz wpływa pozytywnie (zmniejsza objawy) na zespoł jelita
drażliwego. Pomaga w rozluźnieniu zwieracza i rekonwalescencji hemoroidów.
9. Pomaga przeciwdziałać zaburzeniom erekcji i prostaty u mężczyzn.
10. Zwiększa masę kostną.
11. Stymuluje budowę mięśni i zwiększa wytrzymałość podczas uprawiania sportu oraz redukuje ilość tkanki
tłuszczowej.
12. Pomaga w szybszej regeneracji ran, w tym ran po cukrzycy, odleżyn i oparzeń.
13. Zwiększa aktywność nerek i zapobiega ich niewydolności.

L-arginina odgrywa zasadniczą rolę w metabolicznym cyklu mocznikowym, istotnym dla usuwania toksycznego amoniaku z ustroju. Aminokwas ten jest od dawna stosowany jako lek w takich przypadkach klinicznych, jak: zaburzenia czynności wątroby związane z nieprawidłowym przebiegiem cyklu mocznikowego, zatrucie ustroju amoniakiem, stany asteniczne, niedożywienie, alkaloza hipochloremiczna. Stosuje się go również w celu zwiększenia odporności mięśni na zmęczenie w trakcie długotrwałego wysiłku. W ostatnich latach zainteresowanie argininą jako lekiem znacznie wzrosło. Wykazano bowiem, że w tkankach nie wytwarzających mocznika arginina jest substratem dla syntezy tlenku azotu. Odkrycie to w istotny sposób rozszerzyło krąg jej zastosowań klinicznych. Obecnie, jako potencjalne kierunki klinicznego zastosowania L-argininy, wymienia się między innymi: nadciśnienie tętnicze samoistne, nadciśnienie indukowane ciążą, nadciśnienie płucne, miaż- dżycę tętnic kończyn dolnych, fenomen Raynauda, hipercholesterolemię, stabilną chorobą niedokrwienną serca, niewydolność krążenia, jaskrę, cukrzycę, przewlekłą niewydolność nerek. Ponadto zwraca się uwagę na zastosowanie tego aminokwasu w prewencji restenozy po przęsłach naczyń wieńcowych, po angioplastyce przezskórnej PTCA, jak równie˝ w prewencji udarów mózgu i zakrzepowych incydentów naczyniowych.

Odkrycie szlaku metabolicznego
arginina–NO ujawnino nowe, szerokie możliwości terapeutycznego zastosowania argininy. Wiadomo bowiem, że w przypadku wielu chorób,
występujà istotne niedobory NO.
Odnotowano je miedzy innymi w hipercholesterolemii, miażdżycy (8,
9), nadciśnieniu płucnym (10), cukrzycy (6, 7, 9, 11) i przewlekłej niewydolności nerek (12). Istnieje możliwość substytucji endogennego NO
przez podanie leków, które go uwalniają, tak zwanych donorów NO.
Donorem NO jest na przykład nitrogliceryna (9) – lek, który zaczęto stosować o wiele wcześniej niż poznano mechanizm jego działania.
Innym sposobem leczenia schorzeń związanych z niedoborem NO jest
podanie substratu, z którego on powstaje, to jest – L-argininy. Warunkiem skuteczności leczenia jest dostateczna aktywność znajdującej się w tkankach konstytutywnej syntezy NO. Podanie nadmiaru substratu nie prowadzi do wytworzenia zbyt dużych ilości NO (13), gdyż mogą one powstawać tylko w przypadku indukcji enzymu, a nadmiar substratu jej nie powoduje.
W 1991 r. L-arginina została zastosowana przez badaczy japońskich w terapii pacjentów z bólami o różnej etiologii (13). Podana dożylnie w dawce 30 g aktywowała biosyntezę kyotorfiny, która uwalniała met-enkefalinę o działaniu
analgetycznym. U pacjentów z bólami chronicznymi wywoływała, poza efektem analgetycznym, uczucie ciepła w kończynach dolnych i górnych oraz w klatce piersiowej. Ten ostatni efekt był prawdopodobnie rezultatem uwalniania NO. Obserwacje te zapoczątkowały liczne badania nad mechanizmem działania
L-argininy w ustroju oraz nad potencjalnymi możliwościami wykorzystania jej jako leku w terapii różnych chorób.

Badania naukowe wykazały związki pomiędzy argininą a układem sercowo-naczyniowym. Arginina zmniejsza lepkość płytek krwi, uczestniczy w naprawie uszkodzonych komórek naczyń krwionośnych. Stwierdzono, że schorzenia układu krążenia związane z miażdżycą, m.in. choroba wieńcowa serca wiążą się z niedoborem tlenku azotu (NO). Tlenek azotu powoduje powiększenie światła naczyń krwionośnych poprzez rozluźnienie ich mięśni gładkich. Wykazano, że przewlekłe zaburzenia metabolizmu NO mogą prowadzić do zmian miażdżycowych, nadciśnienia tętniczego i innych schorzeń. Odkrywcy znaczenia tlenku azotu dla serca i naczyń krwionośnych, Robert F. Furchgott, Luis J. Ignarro i Ferido Murad, otrzymali w 1998 roku nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii.

Arginina jest niezbędnym substratem w syntezie tlenku azotu. Gdy w organizmie brakuje argininy, zamiast tlenku azotu powstaje anionorodnik ponadtlenkowy, łatwo reagujący z tlenkiem azotu i tworzący związek o charakterze wolnego rodnika, który może spowodować znaczne uszkodzenia w obrębie naczyń krwionośnych, prowadzi do uszkodzenia śródbłonka naczyń krwionośnych i sprzyja osadzaniu się cholesterolu na ich ściankach.